του
Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Δεν διαθέτω επαρκείς νομικές γνώσεις και γι αυτό κάποια πράγματα δυσκολεύομαι να τα καταλάβω. Διάβασα έτσι στο μπλογκ Eirinika.gr της συναδέλφου Ειρήνης Νικολοπούλου ότι καταδικάστηκε για συγκεκαλυμμένη διαφήμιση σε τρεις εκπομπές «Ελληνικό Πανόραμα» που προβλήθηκαν στην ERT World, στις οποίες είχε καλεσμένους Έλληνες ξενοδόχους και εκπροσώπους των εταιρειών Apivita και Lavipharm –που είναι από τις πλέον εξωστρεφείς της χώρας. Όπως δε πληροφορήθηκα, η καταδίκη αυτή οφείλεται σε καταγγελία συναδέλφου της Ειρήνης Νικολοπούλου, μέλους του Πειθαρχικού Συμβουλίου της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ).
Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει είναι αυτό της πηγής των αρμοδιοτήτων του Πειθαρχικού Συμβουλίου και της σχετικής δικαιοδοσίας του. Με ποια άραγε κριτήρια τα μέλη του Συμβουλίου αυτού κρίνουν αν υπάρχει συγκεκαλυμμένη διαφήμιση και σε τί διαφέρει από την πληροφορία; Και, αν θέλουμε να πάμε πιο μακρυά, ποια είναι η γνώμη της ΕΣΗΕΑ για συγκεκαλυμμένα ρεπορτάζ που άλλους ποινικούς στόχους εξυπηρετούν;
Ένα δεύτερο ερώτημα είναι αυτό της μεθοδολογίας προσφυγής στην δικαιοσύνη για συγκεκαλυμμένη διαφήμιση. Υπάρχει κάποιο όργανο που την παρακολουθεί; Και, αν ναι, με ποια μέσα ασχολείται;
Ένα άλλο ερώτημα που μάς έρχεται στον νου είναι αυτό του ρόλου της ERT World. Αν ένα τέτοιο κανάλι δεν μπορεί να προβάλλει εκτός Ελλάδος σημαντικά επιτεύγματα της ελληνικής παραγωγής, τότε ποιος είναι ο ουσιαστικός ρόλος του;
Αυτά και άλλα πολλά είχαμε κατά νου διαβάζοντας για την καταδίκη της Ειρήνης Νικολοπούλου και αναρωτιόμαστε: είναι τόσο δύσκολο, στην χώρα όπου γεννήθηκε ο Ορθός Λόγος, να υπάρξει στοιχειώδης λογική; Και είναι εφικτό, υπό παρόμοιες συνθήκες, η χώρα αυτή να βγει ποτέ από την κρίση;
